Alone | Edgar Allan Poe, 1829


From childhood’s hour I have not been
As others were; I have not seen
As others saw; I could not bring
My passions from a common spring.
From the same source I have not taken
My sorrow; I could not awaken
My heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then- in my childhood, in the dawn
Of a most stormy life- was drawn
From every depth of good and ill
The mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
From the red cliff of the mountain,
From the sun that round me rolled
In its autumn tint of gold,
From the lightning in the sky
As it passed me flying by,
From the thunder and the storm,
And the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.

Edgar Allan Poe, Alone, 1829

[written when he was 20 years old]

1 thought on “Alone | Edgar Allan Poe, 1829

  1. Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

    Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
    Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

    Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

    Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
    Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
    Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
    Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

    Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

    Από τη συλλογή Ο στόχος (1970) του Μανόλη Αναγνωστάκη

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *