Στο Δάσος | Ναπολέων Λαπαθιώτης (1932)

3
%CE%BB%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B7%CF%82,+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82
 
Σε μια γωνιά, στ΄απόμερα του δάσους, εἶχα θαμμένη τη φτωχή καρδιά μου. Κανένας δεν την εἶδε,  δεν την ξαίρει – κανένας δεν μποροῦσε να την βρεῖ. Το πῶς την εἶχα κρύψει μέσ’ στο δάσος, δε τὄχα  φανερώσει σε κανένα: θα τὄθελα να μένει μυστικό. Κι’ ἔφυγα γελώντας κι’ ἀλαφρός, ἀφοῦ της ἔβανα μια πέτρα για σημάδι – μια μεγάλη πέτρα του βουνοῦ…  Μ’ ἄξαφνα, κατέβηκαν οι μπόρες – οι μεγάλες μπόρες του χειμῶνα – κι’ ὅταν, το καλοκαίρι, ξαναπῆγα, δε βρῆκα το σημάδι πουθενά.  Κι’ ἀπο τότε ψάχνω, μέρα – νύχτα, καλώντας και ζητώντας την καρδιά μου ! γυρίζω μέρα – νύχτα, κι’ ὅλο ψάχνω, γυρεύοντας τοῦ κάκου να τη βρῶ…  Κι’ ὅμως ἐκείνη βρίσκεται – το ξέρω – βρίσκεται πάντα στο μεγάλο δάσος – και δε με λησμονεῖ, και με καλεῖ ! Τί τ’ ὄφελος, για μένα, κι’ ἂν ὑπάρχει, θαμμένη πάντα στο μεγάλο δάσος – ἀφοῦ το βράδυ φτάνει, κι’ ὅλο φτάνει – πέρα το φῶς κοντεύει να πεθάνει – και δεν ὑπάρχει τρόπος να τη βρῶ;
 
Ναπολέων Λαπαθιώτης, 1932
 

3 thoughts on “Στο Δάσος | Ναπολέων Λαπαθιώτης (1932)

  1. Στρατής Μυριβήλης προς Γιώργο Κοτζιούλα

    Εν Μυτιλήνη τη 22.8.31

    Βρε Γιώργο
    Τρελλάθηκες; Τι αλογόμυγα ευθυμίας σέπιασε την ώρα πούγραφες το γράμμα σου, για να ξεχειλήσουν τα καλαμπούρια σου ως το φάκελλο;
    Ωραία τα κατάφερες με τις διορθώσεις του Νουμά που τις περιέθαλψες μέρες. Επίσης ο Ναπολ. Λαπαθιώτης δεν πήρε λέει ακόμα το βιβλίο του Κόντου. Είσαι φρίκη.

    Σε φιλώ
    Στρατής

    Από το βιβλίο Αγαπητέ Κοτζιούλα, εκδ. Οδυσσέας, 1994.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *