Χώματα II | Μάρκος Μέσκος, 1986

Μάρκος Μέσκος

Θ’ ανταμώσουμε πάλι στη στάχτη∙
μακεδονίτικα πουλιά λαλούν μακεδονίτικα!

Χώμα στα μάτια χώμα στα μάτια
το άλογο δεν μιλεί πάρεξ τη γλώσσα του
κακοποιό πουλί ο σπουργίτης γκρίζο σινιάλο της ημέρας
κι ο βρόμικος πελαργός περπατεί καμαρωτά δίπλα στα θερισμένα χωράφια

ροδάκινα φίλτατε που θα ταφούν στον λάρυγγα της γης
λεύκες ψηλόλιγνες σημάδια για πού
βάλε με το νου σου το γαλάζιο Πάικο αμετακίνητο
κοντά στη γρανιτένια γροθιά της Τζένας και στα σύννεφα μόνο
λευκό καϊμάκι τώρα και στ’ άλλο βουνό
του Καρατάς ο μύθος κάτω από τη φτέρνα του
πόσα χιλιόμετρα θα πας ψηλά, πόσα κατά τη θάλασσα
καλέσια αγελάδα βόσκει αμίλητα όπως το ψάρι μρένα στους αιώνες
και Κουκουσιάρης χωρικός χτισμένος όρθια

χώμα στα μάτια πάλι χώμα στα μάτια
θαρρείς αναίτια καθώς πέφτει ένα πούπουλο από τα πετεινά τ’ ουρανού

ήλιος λάμνει με σαράντα κουπιά στο φίλιο χάος
μα πώς θα φανεί η συνήθεια της γυναίκας με τα λευκά χέρια
και το κεράσι γλυκό ολοπόρφυρο
έμβολα των φυτών παγωμένα στη χειμωνιά
και το θέρος, βεγγαλικά χρωματισμένα στα κλώνια
άλλο να μάθω δεν θέλω, η στροφή
άνεμος σκύλα προστατεύει κουτάβια σε μέρη ανήλιαγα

φως και νερό και φωτιά και δούλα ζωή
σαν αμπάρα φαγωμένη απ’ το σκουλήκι και τη θλίψη των αιώνων δείλι
σαν ξεραμένο αγκάθι τριμμένο φίδι στον δρόμο
πανέτοιμο ελατήριο να καρφωθεί στα γυμνά πόδια

χώρα στα μάτια χώμα στα μάτια του Γκερέα
δέντρα δαγκωμένα θέλουν μα δεν μπορούν να μιλήσουν
κι απόκριση καμιά γιατί πάλι σκοτείνιαζε
κι ένα πουλί φιλέρημο και μόνο
τους οιωνούς για τη φυλή του χρήματος συλλάβιζε μη ακουόμενο∙

αράχνες του θανάτου ξέρουνε το μυστικό και λευκός καπνός που
σέρνεται σβήνοντας στα χαλάσματα — από πάνω
ήχος ξερός∙ μόνο τουμπουλέκι.

Μάρκος Μέσκος
συλ. Στον ίσκιο της γης, 1986