Μερσιέ και Καμιέ | Samuel Beckett, 1946
Samuel Beckett, Mercier and Camier, 1946
”Οι σκέψεις του Μερσιέ είχαν την εξής ιδιαιτερότητα, ότι το ίδιο πάντα κύμα τις σάρωνε και ξέβραζε το μυαλό του, δεν έχει σημασία πού, στους ίδιους βράχους αδιακρίτως. Ίσως δεν ήταν τόσο σκέψεις όσο ένα βαθύ ποτάμι μελαγχολίας, όπου παρελθόν και μέλλον συγχωνεύονταν και κατέκλυζαν ένα παρόν αείποτε απόν.”
”Μερικοί άνθρωποι σκιαγραφούνται καλύτερα με την πρώτη ματιά, αυτοί που έχουν την τάση να εξαφανιστούν και να μην ξαναφανούν ποτέ πια.”
”Με κουρασμένο βήμα ο καθένας ακολούθησε το δρόμο του, απορροφημένος ματαίως στη σκέψη του άλλου. Αλλά και το πιο ελάχιστο πράγμα αναστέλλει την πορεία των Μερσιέ αυτού του κόσμου, ένα μουρμουρητό που ανεβαίνει σαν κύμα και σπάζει, μια φωνή που λέει τι παράξενο το φθινόπωρο της ημέρας, ασχέτως εποχής. Μια νέα αρχή, αλλά χωρίς ζωή μέσα της, πώς θα μπορούσε να υπάρξει;”
”Προσωπικά δεν έχω απάντηση. Μια φορά κι έναν καιρό είχα απαντήσεις, και τις καλύτερες, ήσαν η μόνη μου συντροφιά, έφτανα στο σημείο να επινοώ ερωτήσεις γι’ αυτές. Αλλά τις ξαπόστειλα εδώ και πολύ καιρό.”
”Έχεις καμιά ιδέα πού πάμε; είπε ο Καμιέ.
Τι σημασία έχει πού πάμε, είπε ο Μερσιέ. Πάμε, αυτό αρκεί.”
”Είναι λοιπόν ξανά στο δρόμο, αρκετά φρέσκοι παρ’ όλ’ αυτά, και ο καθένας γνωρίζει ότι ο άλλος είναι κάπου εκεί κοντά, νιώθει, πιστεύει, φοβάται, ελπίζει, αρνείται ότι ο άλλος είναι κάπου εκεί κοντά, και δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Πότε-πότε σταματάνε, αφουγκράζονται να ακούσουν τα βήματα, τα βήματα που ξεχωρίζουν από όλα τα άλλα βήματα, που είναι πολλά, αναρίθμητα, και πατούν μαλακά τους δρόμους της γης, μέρα και νύχτα. Αλλά στο σκοτάδι ο άνθρωπος βλέπει αυτό που δεν είναι, ακούει αυτό που δεν είναι.”
”Καλλιεργείς τη μνήμη σου, κατά το δυνατόν, ένα θησαυροφυλάκιο, σουλατσάρεις στην αφώτιστη κρύπτη σου, γυρίζεις ξανά στους τόπους όπου εκτυλίχθηκαν γεγονότα, ανακαλείς τους παλιούς ήχους (το σπουδαιότερο), ωσότου τα ξέρεις όλα απέξω κι ανακατωτά.”
”Στέκονταν σαν δύο τυφλοί τους οποίους όχι η απροθυμία αλλά η ανοψία τούς εμποδίζει να γνωρίσουν ο ένας τον άλλον.”
Samuel Beckett, Μερσιέ και Καμιέ, 1946
μτφ: Άρης Μπερλής